Mijn échte eerste contact met mevrouw was een week geleden. Pas toen ik naar haar toe liep merkte ik dat de geheugenkaart van mijn camera vol was en mijn mobiel geen accuspanning meer had. Ik stond al zo dicht bij haar dat ik niks anders kon dan haar iets vragen. Vragen zegt veel over de vraagsteller. Daarom vroeg ik: mevrouw houdt u van klassieke muziek? Goeie vraag niet? Nee ze hield niet van klassieke muziek. Houdt u van foto’s? O nee gadver van foto’s hield ze al helemaal niet. Ze hield niet van bootjes, het water en Maastricht. Ze vertelde me ook dat ze met niemand in de buurt contact heeft behalve met de vrouw met de twee kleine witte hondjes ‘s ochtends. Twee kleine witte hondjes? Er doemde een grote rokende sterke neger met hinkebeen en twee kleine witte hondjes in mijn gedachten op. Ja die donkere man zei ze. Gelukkig mevrouw had niets tegen donkere mensen! En alsof ze gedachten kon lezen: ”Ik woon alleen en laat niemand binnen, geen behoefte aan”. Ik vroeg ”hoe heet uw hond?” Nou, dat wou ze me liever niet vertellen. Ik leef voor mijn hond, zei ze. Ho us – wat betekend dat – leven voor je hond? Waar leef ik eigenlijk voor? Of bedoelde ze, ik leef zolang mijn hond leeft? U had toch twee hondjes? Ja andere hond was een paar maanden geleden overleden. Voor een kennismaking was het best een goed gesprek. Alleen ik was met mijn mobieltje aan het frunniken om toch wat foto’s van haar te kunnen maken. Discreet natuurlijk. Ik was er niet echt met mijn gevoel bij en dat merkte ze. Ze is emotioneel slim. De hond van mevrouw heet Nellie. *priet priet* Mijn volgende vraag is: vind u soep lekker?
Bron: Flickr.com / youtube.com
Haha! Niet helemaal goed gegaan, maar het ijs is inmiddels gebroken. Ze denkt nu of “wat een freak” of “wat een aardig meisje!” :-P
Allebei ;) ik ben ook geen ”freak”. Ik heb geen plan, behalve dan dat ik haar eerdaags ga vertellen wat ik mooi vind. Zo gaat het ontspannen, dat is voor ons allebei het beste..