Categorie archief: veldkeuken

Soep te koop

‘Dus we stoppen met de soep?’ Ik keek hem (gisterenavond) aan, hij knikte.
‘Oke hand erop.’ Ik stak mijn hand uit. Kneep in zijn hand en we glimlachten.
‘Het geeft niet mijn lief, we komen er wel uit.’ ..en veel dingen meer dacht ik tijdens deze handdruk.

Daarna sprong ik op mijn fiets. Windstil was het in mijn hoofd. Was ik verdrietig? Nee. Verbaast wel, van de snelle beslissing. ‘Doet het niet ergens in je lijf pijn?’ Vroeg ik mezelf op de fiets af. Jawel, het is de pijn van afscheid nemen zoals je afscheid neemt van een dierbare. Ik voel die pijn ook als ik mijn matras bij het grofvuil zet of die stoel weggeef of de schoenen moet weggooien…Dag lief matras, dag stoel, dag schoenen zwaai ik dan, bedankt voor al die mooie uren..sentiment heet dat, overdreven gevoeligheid.

Wat doe je als je niet weet waar je het geld vandaan moet halen voor je plannen. Wat doe je als je maar geld in je plannen blijft stoppen en aan het eind van de streep niets overhoudt… Dan verkoop je de hele boel en dan ga je iets anders doen.

Een week geleden klaagde ik tegen mijn vriendin.
Want een dag eerder stond ik in een dik synthetisch poppenpak onder warme lampen voor een camera van een groot castingburo auditie te doen.
‘Wat doe je?’ Vroeg de mevrouw van de casting.
Ik begon met het opnoemen van wat ik allemaal gedaan had, waar ik gewerkt had en aan het eind vertelde ik..en nu doe ik de soep. Ze hoorde het niet eens, maar ik wel. In de tram terug naar huis realiseerde ik me wat dat betekende. Zou dat betekenen dat ik nu geen actrice meer was en dat ik nu een soepboer was? Daarover maakte ik me zorgen en in mijn achterhoofd hoorde ik een stem die de mijne niet was, die zei: als je je niet ontwikkeld in je vak dan kun je je ook geen actrice noemen. Daarover deed ik mijn beklag en mijn vriendin zei: ‘Je kan toch niet iets niet zijn? Je kan toch nu opeens géén actrice meer zijn?’
Ik ben een soepboer.
Ik ben een actrice.
Ik ben alles en niets. Ik ben boven en onder, ik ben links en rechts, ik ben zowel hier als daar. Dat is een raar gevoel maar niet verdrietig. Vannacht droomde ik van de soep. We zwommen in het water van de Oude Haven. De soepketel dreef. Ik had groenten in mijn armen en bij het zwemmen klotste het water in mijn gezicht. We waren soep aan het verkopen, er waren geen mensen. Ik schreeuwde over het water tegen Andreas: ‘We moeten harder zingen Andreas, we moeten harder zingen!’

Gelukkig maar


Als ik nu naar mijn groenteboer ga krijg ik een preek, daarom ga ik niet.
Ik ben nog niet dapper genoeg om naar mijn groenteboer te gaan.
Andreas wel en bracht het vergiet terug.
Toen hij thuis kwam hoorde ik hem bij de voordeur snikken en hikken van de lach. ‘De groenteboer verklaart ons voor gek..!’
Hij stond met twee bakjes te schudden, tomatensoep en bouillonpoeder.
Ik keek naar het bakje bouillonpoeder. Die soep geloofde ik wel. ‘Dát zouden we eens moeten proberen volgens de groenteboer!’
Wij lachen! Met mijn handen voor mijn ogen stond ik in de keuken te gieren.
– Toch schaam ik me niet, riep ik dapper.
‘Waarom ook’, lachten we.
– Ja waarom ook.
We weten ook wel dat er dingen anders moeten.

Strak als een plank lag ik in het bed van de bus, na uren lang soep maken.
De soep zat in de ketels en wij waren allebei totaal oververmoeid.
Ik had geen oog meer voor de rood met witte paddenstoelen in het bos.
Het enige wat ik dacht was..ik wil hier helemaal niet zijn, ik wil geen soep meer maken, ik wil geen soepkanon.
Andreas ging nog een stap verder, hij wou ook de bus verkopen en naar het buitenland. Ik ook.
We waren er klaar mee en het voelde aan als een bevrijding.
‘Maar we kunnen nu niet naar huis, dat kan niet…we moeten het afmaken’, zei hij, ‘Samen’.

Ik weet wat ik niét wil, sprak ik een dag later vrolijk in het bos.
Ik begon te tellen. Ik kwam handen te kort.
Manier van voorbereiden, manier van soep maken, manier van werken, manier van verkoop, manier van inkopen, manier van dag en nacht soep maken, manier van rusten; ons hele manier van doen moest op de schop.
In de tegenovergestelde richting.
Ik hou van het idee dat mijn blauwe auto eigenlijk rood is.
Hoe kon ik zo stom zijn om een verse runderbouillon en goulashsoep van beide minstens 50 liter te maken? En dan nog de tomaten- en de aardappelsoep.
Mijn kleren stinken nog naar de gebraden botten op houtvuur..ik wil geen soep van vers vlees meer maken, hooguit een beetje spek.

Ik ben een gelukkig mens, ik weet wat ik wil.

Inkopen doen

Oohlala

Verse zelfgemaakte soep eten in Frankrijk.
Eerste keer soep maken in de veldkeuken. Het was fantastisch!
Foto’s

In de soep

Grafitti van soep bij mij om de hoek

We hebben elkaar in Duitsland ontmoet. Hij werkte in de bouw en ik speelde toneel bij ‘de Appel’.
‘ Jij doet wat je wil doen, ik niet ’ zei hij vaak.
Later veranderde dat in ‘ jij hebt tenminste een vak geleerd ’.
– je moet doen wat je leuk vindt, wat je hart wil, ga in de soep of iets anders…
Soep was een hoog idee!
– en waarom gaan we niet samen in de soep?
En waarom daarna nog zoveel twijfel?
Uren recepten vergeleken en gepraat over soep, heerlijke soep gegeten en gedroomd over hoe het zou worden. Met weinig mensen bespraken we onze plannen, soep was een woord..eigenlijk was het geheim. Hihi.. ja..niemand mocht weten wat we aan het doen waren. Het idee zou wel eens gestolen kunnen worden.
(Sanne Roemen heeft daar een prachtig artikel over geschreven!)
Er was ook een periode dat ik opeens vond dat hij alleen de soep moest gaan doen. Niet met mij maar met iemand die beter soep kon maken. Spelen, dat was toch mijn oorspronkelijke plan, tenslotte was de soep van hem. Deze fase duurde gelukkig niet lang, ik kon de soep niet loslaten.

Tot het moment komt dat je mensen leert kennen (Marcel Ott, Nils Roemen, Sanne Roemen, Naamlooz, Daan Kortenbach, Erno Hannink) die je helpen bij het waarmaken van je droom; zodat je ziet dat alles klopt en zelfs mooier is dan je droom.

En dan krijg je -zoals vorige week- grote ruzie!
Weg samen soep, geen weblog, niet samen verhuizen, alle soepcontacten..
Daar stond ik dan in het huis van mijn vriendin soepjes voor haar te maken, tomatensoep, aardappelsoep en gulaschesoep. Hoe treurig! We miste allebei de soep. Dit was geen goed plan.

We gaan samen met de soep naar het Natural Networking Festival!
Dat is een véél beter plan want daar worden we allebei gelukkig van.

Soepkanon

Soepkanon

Foto Sanne Roemen

De piepers van Sanne Roemen in het soepkanon.

’s nachts soep maken in de regen is leuk!

Meer feestfoto’s van het soepkanon in Frankrijk

Dag twee Weblog

Wat is de kern van jullie soepkeuken?

– samen delen.

Weet je het zoals je het weet wanneer je voet de grond raakt? (Hij stampte met zijn voet op de grond) Zo niet dan weet je het niet echt.

– ik kan een bedrijf starten als baas, 20 mensen aannemen, hun zo weinig mogelijk betalen en zo lang mogelijk laten werken voor het minimumloon. Dat gebeurt tegenwoordig vaak. Dat is het gevolg van de marktwerking. Het perst het leven uit het leven. De marktwerking maakt van mensen machines, pionnen die worden verplaatst door de mensen die de macht hebben. Het gebeurt over de hele wereld. De mensen zien het, maar het gebeurt zo snel en subtiel dat het niet tot ze doordringt: waarom verdien ik minder per uur, werk ik langer dan 10 jaar geleden? Waarom neemt mijn levensstandaard af, terwijl dat van het land als geheel kennelijk stijgt? Dus wat kan ik doen? Heb jij misschien een idee…

Nou nee ik niet!

– ik kan een nieuw bedrijf bijvoorbeeld beginnen als een coöperatie. Stel ik neem 20 mensen aan, dus met mij 21 mensen in totaal en ik deel het geld wat ik verdien. Niemand krijgt meer dan de anderen. Ieder werkt even hard. Ik probeer het aantal uren dat ik werk tot het minimum te beperken en probeer iedereen het maximum te betalen voor wat hij of zij doet. Dat is de formule voor de Nieuwe Tijd. Wanneer je op deze manier begint te werken, begrijp je wat er bedoeld wordt met synthese; op die manier vorm je een groep. De energie van Waterman werkt alleen door middel van synthese – door groepen. Ze heeft geen individuele toepassing. Het hele idee van geld verdienen en rijk worden, moet worden herzien. Als je het op de manier van Waterman doet, word je niet geweldig rijk of je wordt allemaal rijk.

Mijn moeder

Mijn moeder kon vroeger goed soep maken. Ze kon dat zo goed dat mijn vader op een dag verzuchte: waarom gaan we geen soeprestaurant beginnen; we gooien de staldeuren open en zetten lange tafels en banken neer met een grote ketel…Dat hebben ze nooit gedaan. Maar ik wel.

Een paar dagen nadat ik terug was belde ik mijn moeder op. Mijn vriend en ik hebben -voor het eerst- op een privé feest in Frankrijk voor honderd man, twee dagen, 24uur lang, soep gemaakt in het soepkanon. Drie ketels. Tomatensoep. Aardappelsoep. En veganistische groentebouillon. Met kaas, brood en kruiden. Op vrijdag 05:00uur was de soep klaar en zondag 22:30uur zijn we gestopt omdat we de volgende dag weer terug in Nederland moesten zijn. Mijn hemel.. het was een geweldig succes en dat ging ik nu mijn moeder vertellen.

”Hoiii schát!!!” Haar stem sloeg over.

Ik vertelde het hele verhaal. Dat het soepkanon grote en van het hout waanzinnig en de kruiden ja vooral die glimmende koppen 04:30 bij ochtendgloren het meest mooie slapen en hop op natuur regen maakt geen flikker jazeker ook en ook en ook jaaaaaaaa!!!

Mijn moeder blij! Ik blij! Want er was iets gelukt in mijn leven. Vanaf nu zou het anders zijn, alles zou anders zijn.

Ik voel het.

Ik loop als een dame die soep kan maken.

Mijn moeder kan geen soep meer maken zoals vroeger. Soms mis ik dat.

Dag een Weblog

Waarom wil je een blog schrijven?

– voor de soep.

Vindt je soep het leukst?

– ja nu wel.

En wat vindt je dan zo leuk aan de soep?

– ik heb een soepkanon, een veldkeuken waarmee ik 800 mensen kan voeden.

Zo dat is veel! Dat kan druk worden!

– ja dat kan druk worden.

Vindt je dat dan zo leuk? Drukte?

– wél als de mensen een kop soep eten van een eerlijke boer die goed is voor zijn dieren en zonlicht en kruiden en..O ja en het liefst ”gratis”! Ik laat het al dan niet sturen van een rekening graag aan jou over, omdat ik vind dat jij degene bent die
bepaalt of ik “van waarde” ben geweest. Weet je, ik zou het liefste…ik zou het liefst aan de onthulling van het geldspoor meedoen. (zie: Neale Donald Walsch, een nieuw gesprek met God, blz 182-183) citaat: zo´n systeem zou eenvoudiger en zeer overzichtelijk zijn…Wij leven op dit moment een interactief sociaal systeem dat gebaseerd is op profiteren van anderen, de zaak afromen, het meeste eruit halen en de overleving van de sterkste…ik zeg je dit, niets roept sneller eerlijkheid op dan zichtbaarheid. Zichtbaarheid is gewoon een ander woord voor waarheid…

Zo! Dat is nogal wat. Hoe denk je dat dan te gaan doen?

– geen idee ..heb jij misschien een idee…

Nou nee ik niet!

– wat heb ik dan aan jou?