Categorie archief: weblog

Koffietafel vier

Vandaag vertelde ik aan de koffietafel dat de dollar aan het vallen is.

– ‘Och des te beter voor onze euro’

Ik opperde: ‘en Duitsland en..’

– *schouder ophalen / hoi hoi*

Ik verlang opeens sterk naar de veldkeuken.

Bron / lees meer: video.google.com

Advertenties

Fijne schijt

Ik kreeg van een aardig iemand een stomme email.

Daarin stond: ”Ik lees af en toe je stukjes op je site Soep en vooral die korte stukjes die over je werk gaan vind ik heel goed en eigen, ondanks af en toe wat taalfouten, maar dat doet er niet toe. Het zou mooi zijn als je, als een soort dagboek, regelmatig elke dag iets kort opschrijft wat je op je werk of thuis ziet en raakt. Er moet wel continuïteit in je verhalen komen. Ik denk dat alles bij elkaar dan iets bijzonders oplevert. Nou ja, kijk maar.”

fijne schijt

Plotseling schiet er een enorme kurk in mijn hol. Dat van die taalfouten weet ik al jaren, dat wendt wel (gewoon sneller lezen dan zie je ze niet).

Nee wat me stoort is de zin ”Het zou mooi zijn als je, als een soort dagboek, regelmatig elke dag iets kort opschrijft wat je op je werk of thuis ziet en raakt”
Herken je dit.. je bent net de tafel aan het opruimen, en iemand vraagt je: wil jij de tafel even opruimen? Opeens heb je geen zin meer om de tafel op te ruimen.

Of dit is ook een goeie: ”Er moet wel continuïteit in je verhalen komen.”
Hoezo, waarom, voor wie moet dat? Er moet niets.

”Ik denk dat alles bij elkaar dan iets bijzonders oplevert.” …Tja ik denk dat ik diegene maar een mail terug schrijf en zeg dat ik dat helemáal niet ga doen. Denk dat ik mijn portemonnee tevoorschijn tover en aanbied om vooral een ticket te kopen naar een ver land, dat ie nodig aan vakantie toe is. Nou ja ik kijk wel, weet niet of dat wel zo’n goed idee is..

Koffietafel drie

KoffietafelDe koffiepauze van een half uur duurt het langst. Soms weet ik van gekkigheid niet wat ik moet doen of zeggen. De radio staat altijd aan. Als er bekende Nederlandse muziek klinkt en het refrein wordt ingezet, zou ik willen roepen ”En nu allemaaaaaal!” ”Gooi je handen in de lucht!” Ik zou mijn heupen laten wiegen en naar een aansteker grijpen. Vroeger dacht ik daar niet eens over na, ik riep dat gewoon. ”En nu allemaaaaaal!” En we zongen. Ieder uit volle borst, zonder blikken of blozen. Ik zweer je, in een goeie bui klom ik zo op mijn stoel. Een ander zou op de tafel gaan staan. Gisteren speelde een collega met haar koffielepeltje. Het was stil aan de tafel. Het lepeltje schoot tegen mijn schouder aan. ”He pas op hé?!” Waarschuwde ik haar en keek streng. De tafel moest lachen. Wat zou er gebeuren als ik dat riep bij een lied? Bedacht ik me gisteren. Ik zou door de tafel zakken, mijn been breken, tijden niet kunnen werken en ze zouden me gaan missen..moest grinniken.

Maar waarom zeg ik dit..?

Koffietafel twee

KoffietafelIk loop ’s ochtends om 07:10 uur door de gangen. Ik maak me op om naar de koffietafel te gaan. Goeiemorgen! Als ik dan eenmaal aan de koffietafel zit en mijn jas heb opgehangen, schort aangedaan, kopje gepakt, koffie ingeschonken, de koffiecreamer…We kijken allemaal naar het detail. De een naar zijn lepeltje, de ander naar de tafel, de een wrijft in zijn handen of kijkt langs zijn handen, begint een tekst op een verpakking te lezen. Er wordt heel aandachtig koffie gedronken. Als ik naar buiten kijk, kijken anderen soms met me mee naar buiten. Of we kijken elkaar even aan. Af en toe praten we wat. Hun plat Maastrichts. Ik versta geen Maastrichts. Schoonmaken kan ik goed. Ben jammer genoeg nog niet -écht- snel. Komt wel zeggen ze, als het eenmaal in mijn systeem zit…We lachen elke ochtend, dat zeker. Ben blij met mijn baan. Ik heb verantwoording en ik kan geconcentreerd werken. Toch, in de pauze, sta ik liever in de keuken. ”Is het in de keuken leuker?” Vroeg ze me lachend, toen ze me daar aantrof. Ik was blij met deze vraag :) Ik zou een verdomd goeie butler kunnen zijn…Stond in de keuken met de kok te praten over onze veldkeuken. Over soep, Frankrijk, NNF. In de oorlog in Bosnië had hij voor honderden soldaten gekookt, ook uit een veldkeuken. Hij weet er alles van. ”Kun je niet gauw een keer langs komen om te praten?” Vroeg ik. ”Ik moet terug naar de koffietafel..” Wij lachen. Hij komt langs.

Maar waarom zeg ik dit..?

Koffietafel

KoffietafelDe baan aan de lopende band heb ik opgezegd. Droomde ik..of was het werkelijk zo dat naar mate mijn tempo versnelde, het tempo van de lopende band ook versnelde? Ik was een goeie, dat weet ik, fanatiek. Een vrouw tegenover me, werkte zesentwintig jaar in de fabriek. Ze werkte letterlijk voor twee aan de band, was wonderlijk snel. Een feest om naar te kijken, mee te werken. Iedereen kon zien dat ze goed was. Voelde me door haar uitgedaagd. Ze keek niet op of om, schoof met de kipcorn, drie aan elke hand, laag op laag. Ik ook. Op vertrouwde wijze gooide ze uur na uur de kipcorn in de dozen. Ik ook. Ze was dubbel zo snel als ik. Ik ben vegetariër aan het worden, zij vast niet.

Nee, ben nu aan het schoonmaken. Snel maar rustig en zachtjes werken.
De eerste dag vond ik een wit bolletje kauwgom aan de leuning richting darmonderzoek. Een opzichtig plekje, moest lachen. Stopte het bolletje kauwgom in mijn schort…Hola! Mag niet! Gisteren een ontmoeting met een kever. Was aan het stofzuigen, televisie, vensterbank poetsen. Zag twee lieveheersbeestjes in een hoekje van het raam zitten. De doodde heb ik afgestoft en de levende kever laten zitten. Ontsla me maar. Ik ging verder met stofzuigen. Had nog redelijk tijd over. Wist dat zonder horloge op zak. Was lekker bezig. Zuig ik over een ander lieveheersbeestje! Zag hem liggen op het tapijt.

Vleugel van het schilletje open, voor en achter pootje leefde nog. Spartelend. Kreeg hem niet op mijn vinger. Haalde er een bierdopje bij, zette hem in het zonnetje. Weer uit het zonnetje, anders zou ie opdrogen. Stofzuiger uit. Stond een beestje te helpen bij een raamkozijn van een lege afdeling..ging opeens de deur open, of ik al klaar was? Nee. Had ze me gevraagd wat ik aan het doen was dan had ik haar verteld dat ik een beestje aan het redden was en dat ie het waarschijnlijk niet zou halen maar dat ie zo wel goed lag..zou me omdraaien, lachen, waarschijnlijk ook even denken “en nu opzouten stom lieveheersbeestje!”

Maar waarom zeg ik dit..?

Bitterbal

fiets de bitterballen route
(bitterbal icoon van de ‘bitterballenroute’)

Momenteel werk ik in een fabriek aan de lopende band. Al drie dagen sorteren en inpakken van gemaksvoedsel. Had me dit een jaar eerder vertelt, dan had ik je uitgelachen. Mijn hémel dit is hard werken! Verbaas me enorm over de hoeveelheid aardige mensen die ik hier tegen kom. Ze groeten lief en lachen,
ook al loop ik tien meter achter ze aan te slenteren, ze blijven staan om de deur voor me open te houden. Ik wens ze een fijne dag om zes uur ’s ochtends en succes. Stilzitten is er niet bij, zodra ik stil val zoek ik iets te werken.
Ik ga vooral niet denken dat ik het beter weet, doe het werk precies zoals mijn collega’s, door hun is daar allang over nagedacht. Of het nu bitterballen, loempia’s of kipcorn is, alles gaat in een razend tempo.
Je zou denken dat je na je duizendste loempia geen trek meer in loempia zal hebben, niets is minder waar, na mijn duizendste krijg ik zín in loempia!
De tweede dag brak het zweet me uit, godsammenokkus, de loempia’s kwamen met zo’n gruwelijke vaart uit die machine, dat ik over de band heen bulderde:
‘Doen jullie dit élke dág?? RESPECT!!’ Dat vonden ze leuk, ik zag het, we lachten. Door mijn oordoppen hoor ik behalve lawaai van machines en luide muziek (carnaval krakers) niets. Even de hal in kijken en zwaaien naar een collega moet ik niet doen want dat levert me een berg loempia’s op die daarna niet meer weg te werken is. Ik verzeker je, zelfs voor mijn gedachten heb ik geen tijd. Op een gegeven moment stond ik doosjes te vullen met een presentje, ik leek wel een paus die een hostie gaf, bij sommige doosjes mompelde ik: ‘zegen’. Denk je aan me als je de bitterballen in het frituurvet gooit? Ik heb hier namelijk met liefde aan gewerkt.

Doe ik het zo goed?

Ik ben in de war. Vraag me af of ik ongegeneerd aan het link-dumpen ben.
Maar wat is link-dumpen? Ik weet niet eens wat link-dumpen is. Als ik toeter: Sylvia Witteman schrijft enorm tof over eten in haar columns! Mag ik dat dan wel linken -zonder verdere uitleg- gewoon omdat ik wens dat je haar blog gaat bekijken en leest hoe goed ze schrijft? Misschien vinden mensen het helemaal niet leuk als ik ze link, denk ik met schrik, en willen ze niet staan in mijn lijst van bijzondere mensen of links. Gelijk toets ik bij Wikipedia link-dumpen in om te weten wat ik aan het doen ben maar krijg geen antwoord op mijn vraag. Wel een lijst met allerlei soorten weblog’s. Gadverdamme..die lijst brengt me weer bij een volgende moeilijke vraag: wat is dit voor een blog? Wat ben ik aan het doen? Is dit een filmblog? Was het maar waar. Is het een clubblog? Nee van het woord club krijg ik kriebels. Babyblog? Nee geen kinderen. Reisblog? Nee reis nooit. Bijna nooit. Themablog? Nee want zoveel kennis en professie als Fons Nicolay van soep & eten heeft heb ik niet. Tvblog? Ik heb geen tv. Wijk of stadsblog? Zeker niet. Shocklog? Nee te vermoeiend. Nieuwsblog? Nee. Moblog? Nee. Fotoblog? Nee. Linklog? Nee (hoewel ik graag link) Bussinesblog dan? Morgen ga ik naar het uitzendbureau, overmorgen solliciteren bij Mora, dus nee. Dan is het een lifelog: ”een weblog waarop regelmatig berichten geplaatst worden over gebeurtenissen in het leven van de beheerder van de lifelog. Een soort online dagboek.” Soort online dagboek?? Gadver de gadver moet opeens denken aan vanmiddag! Ik was Google reader aan het vullen met allerlei weblogs die ik per RSS feed wil gaan volgen. Ach dacht ik, ik doe mijn eigen soepblog RSS feed er ook bij, kijken hoe ie er dan uit ziet…Mán schrikken!! Ik rolde er helemaal uit, ook de artikelen waarvan ik dacht dat ik ze verwijderd had. Het soepblog leek opeens verdomd veel op een politiek weblog, maar dan één die je niet wil lezen. En met een link-dump waar je U tegen zegt..vergeef me.

Linklove Thijs Hanrath

Daarnet zocht ik naar video-documentaires op google video en ik
kon dé knop niet terug vinden in Google video naar de documentaires (heu?). Geeft niet (zoek op:documentaire) want ik vond iets anders moois, heel mooi. Eerst vond ik ‘Haar eigen bril zit er niet bij’. Verhaal van Thijs Hanrath over zijn oude tante die haar bril niet kon vinden. Hierna muziek van Thijs Hanrath ‘Het meisje met de prei’ .

Toen ‘haiku song de koeienhaiku’
Daarna ‘Let it snow’ van Thijs, goeie gast.
Dus Thijs ik heb je tussen de ”bijzondere mensen” gezet.
Kijk vooral de videobrieven van zijn pelgrimstocht naar Santiago de Compostela, gemaakt door de NCRV van materiaal dat hij opstuurde.
Ik hoor Thijs in deze vijfde videobrief: de hunkering.

I love internet..

Linklove Thijs Hanrath

Kerst 2007

We zijn net verhuist.
Ons trappenhuis bevat tien deuren.
Aan drie deuren hangt een kerstkrans.
Zullen we ook een kerstkrans nemen? Vroeg ik drie weken geleden.
Lachen, ik meende het. ‘Doe je het voor jezelf of voor de buren?’
Voor de buren..dus er kwam geen kerstkrans aan de deur.

Hoe lang is het geleden dat ik kerst gevierd heb? Ik weet het niet.
Vroeger met kerst maakte mijn moeder garnalen cocktails met veel sla in haar prachtige glazen en mijn vader bakte witte bolletjes waar je iemand een dag later de hersens mee kon in slaan. En ik herinner me de laatste jaren thuis vaak suddervlees en wijn. We zaten in de voorkamer beneden. Openhaard aan. In het trappenhuis waxinelichtjes in bruin groene glaasjes en hyacinten die op water er naast stonden te geuren.

Gadverdamme wat een saaie rot kerst was het dit jaar.

Mijn vriend

Shoppen in de Makro

Anne je gebruikt te veel w.c papier!
Inderdaad, ik gebruik te veel w.c papier. Daarom was ik ook zo blij toen ik voor de eerste keer in de Makro kwam. Wat, hoeveel w.c rollen voor twee euro? Tweeënzeventig!! Zó daar doe ik lang mee. En dan die echte ‘Danke’..ik was helemaal in mijn nopjes. Alles moest mee op de fiets. Toch snapte ik het niet helemaal, waarom was het zo goedkoop en waarom had niet iedereen in Nederland zo’n pasje? Waarom liep niet half Amsterdam in de Makro te shoppen? Op de terugweg was ik er over uit: de Makro moest verboden worden of geef iedereen het recht op tweeënzeventig rollen. Thuis hielp Andreas me uit de droom. Jouw w.c rollen kosten wel even zeventien euro Anne. Wát zeventien euro! Ik begreep opeens heel goed waarom niet heel Nederland in de Macro shopt! Wat een teleurstelling.

nachtkokkin.nl

Zaterdag 14 juli 2007 las ik in NRC zomer krant het artikel:
”De nachtkokkin in huis” van Margriet Oostveen.

Margriet Oostveen schrijft over Mary Burke en Christina Burke. Nachtkokkinnen in California. Ze werken bij gezinnen thuis. In één nacht koken ze voor de hele week. Ze schrijft: …”Het is nog vroeg. Rondom ons snellen mijn geslaagde buurtgenoten naar de metro, naar de advocatenkantoren, de lobbyfirma’s, de denktanks. Mag ik gaan zitten? Dat mag. De dochter wijst meteen op de koffers: ”Onze pannen. En de kruiden.” Ze hebben al gewerkt, vult de moeder vlug aan. Mary Burke, achtenzestig jaar en Christina Burke, eenenveertig. Nachtkokkinnen. Ze werken bij gezinnen thuis, leggen ze uit. In één nacht koken ze er voor de hele week.”
”Tegen vijven zijn ze klaar. Ze hangen nog een uurtje rond. Zetten alles in de vriezer, schrijven wat briefjes met aanwijzingen voor het opwarmen. En dan gaan ze stilletjes naar buiten.”

Die nacht kon ik niet slapen. Het artikel van Margriet spookte door mijn hoofd. Haar schrijven. Het interview met Mary en Christina. Die nacht, vanuit de krant glimlachten drie vrouwen naar me. Vier vrouwen. Want ik was er zelf ook bij. ”Christina en Mary beginnen pas te koken als een gezin slaapt en gaan dan stilletjes naar buiten.” En gaan dan stilletjes naar buiten. En gaan dan stilletjes naar buiten? Dat ben ik, dat zijn wij! We koken graag ’s nachts en als je dan
’s ochtends vroeg thuis komt dan zegt vrouwlief ‘Ohh wat ruikt het hier lekker’ en dan zegt manlief ‘Ja dat is de nachtkokkin!’ Over samen-delen gesproken. ”Christina en Mary vragen samen 250 dollar voor één nacht koken, dan krijg je zes maaltijden voor vier personen, plus de zoetigheid voor tussendoor.”
Ze vertellen me alles wat ik weten wil. ”We werken niet alleen voor de rijken. Ik heb vrouwen in mijn eigen straat geleerd hoe je moet koken. En nu koken zij ook voor anderen. Is het hún baan.”

Midden in die nacht begon mijn hart als een razende te kloppen zodat ik ”nachtkokkin” als domeinnaam registreerde. Die koffers! Die koffers doen me denken aan dat ik ‘Minetti’ vandaag zou spelen. Ik had een afspraak. Heb het niet gedaan. Bibliotheektheater Rotterdam 2007. Ik wou de soep, gefeliciteerd, volgend jaar ga ik ‘Minetti’ spelen. Klaar. Mooi. Kom je dan ook? Tekst: Minetti/Thomas Bernard.

” naar Dinkelsbühl
als u weet
waar dat is mevrouw
en heb me verstopt
groente gepoot
zuurkool ingemaakt
uienstrengen gevlochten
Lear heeft zich verstopt”

Lees het interview van Margriet Oostveen en Christina en Mary Burke hier (pdf)

Eng

Ik las gisteren de blogpost van Sanne Roemen.
”Wat heeft het voor zin om enge dingen te doen…”
Ze schrijft: …”Dit was by far het allerengste dat ik ooit gedaan heb. Daarom heeft die video zich ook al die tijd onder een laag stof verstopt denk ik. Maar terugkijkend denk ik “dat was helemaal zo gek nog niet!”…. Ze pakte me, brok, giechel..zoals elke keer weer brok, giechel, traantje bij deze video. Waarom? Omdat kwetsbaarheid mooi is, zichtbaar, vergankelijk, een fase.
Ik vind het al tijden eng om te schrijven.
Ik moet voldoen aan mijn zelfgeschapen web; focus, inhoud, spelfouten, of het wel zin heeft..eigenlijk vind ik dat ik ook moet schrijven over het Naamlooz netwerk en NNF en al die andere fantastische dingen die mijn leven verrijken en doen geuren en kleuren.
Hoe langer hoe meer verdwijnen ‘mijn losse flodders’ en word ik stil en weet ik niet meer waarover ik zal gaan schrijven. Er valt genoeg te schrijven! Ik zie door het bos de bomen niet meer. Ik wil plezieren en lief gevonden worden.
Ik ga doen wat ik eng vind om te doen.
Ik vind het eng om deze link te plaatsen.

Blogplek

Weet je wat een blogplek is? Dat is de plek waar je schrijft.
(klik op de foto)
Blogplek soep

Soepcontact

(H.Potter/J.K Rowling) Uit onze keuzes blijkt wie we werkelijk zijn, Harry, veel meer dan uit onze talenten.

Hallo mijn lieve Lore,

Ik heb de telefoon net opgehangen…
Wat is leven mooi wanneer je iets te delen hebt of kan mededelen. Anders ga je dood.
Jaren was het een chaotische warboel van gevoelens, wensen en dromen.
En was ik liever alleen omdat ik niets te melden had.
Wat is het zoet om jezelf te zien na jaren van (blijkbaar) tekort komen.
Dan opeens staat het daar, op internet en zijn wij onze droom.

Doe je mee? Zo of zo?

Knuffel, je vriendin uit Holland

p/s ik hou van dit filmpje