Tagarchief: natural networking festival

Soepfactuurtje

Weet je wat me zo tegen viel van de soep? Geld.
Geld vragen voor je product of dienst.
‘Hier is je beker tomatensoep – 2,50 € alsjeblieft’ Wat een onzin!
Je ziet mensen denken: is jouw soep mijn 2,50 € waard?
Dat wil ik helemaal niet en ik wil die blik niet zien.
Ik wil mensen juist vertellen hoeveel de beker soep kost.
Zet twee bedragen op je prijskaartje: je kostprijs en je verkoopprijs.
Moet je eens opletten wat er dan gebeurt.
(Deze wijsheid -onthulling van het geldspoor- heb ik uit een boek.)
Maar het kan nog een stap verder. Ik wil helemaal geen geld meer vragen. Mijn broer viel maanden geleden zowat van zijn stoel: ‘Helemaal geen geld? Waar leef je dan van? Ga nou eerst maar eens die soep doen.’ En na het Natural Networking Festival was ik om: ‘De volgende keer zetten we gewoon een grote pot op tafel, daar gooit iedereen zijn geld in en ze mogen zélf bepalen wat ze voor de soep betalen’. Ik geloof hier in.

Gisteren las ik in NRC next een prachtig artikel:
”Werken zonder uurtje-factuurtje” van Karin Quint.
Een interview met Sanne Roemen, Martijn Aslander,
Justien Marseille en Michiel Kahmann.
Over nieuwe waardesystemen en de netwerkeconomie.
Ik ben rond. Ik voel me uitgedaagd, blij, vastbesloten en sterk.
Deze nachtkokkin is zo fit als een hoentje!
De ‘andersomeconomie’ of de ‘economie van het gunnen’.
De ‘economie van de bewondering’ klinkt ook goed.

Lees hier het prachtige artikel.
Boek: een nieuw gesprek met God/Neale Donald Walsch/blz 182-190

Gelukkig maar


Als ik nu naar mijn groenteboer ga krijg ik een preek, daarom ga ik niet.
Ik ben nog niet dapper genoeg om naar mijn groenteboer te gaan.
Andreas wel en bracht het vergiet terug.
Toen hij thuis kwam hoorde ik hem bij de voordeur snikken en hikken van de lach. ‘De groenteboer verklaart ons voor gek..!’
Hij stond met twee bakjes te schudden, tomatensoep en bouillonpoeder.
Ik keek naar het bakje bouillonpoeder. Die soep geloofde ik wel. ‘Dát zouden we eens moeten proberen volgens de groenteboer!’
Wij lachen! Met mijn handen voor mijn ogen stond ik in de keuken te gieren.
– Toch schaam ik me niet, riep ik dapper.
‘Waarom ook’, lachten we.
– Ja waarom ook.
We weten ook wel dat er dingen anders moeten.

Strak als een plank lag ik in het bed van de bus, na uren lang soep maken.
De soep zat in de ketels en wij waren allebei totaal oververmoeid.
Ik had geen oog meer voor de rood met witte paddenstoelen in het bos.
Het enige wat ik dacht was..ik wil hier helemaal niet zijn, ik wil geen soep meer maken, ik wil geen soepkanon.
Andreas ging nog een stap verder, hij wou ook de bus verkopen en naar het buitenland. Ik ook.
We waren er klaar mee en het voelde aan als een bevrijding.
‘Maar we kunnen nu niet naar huis, dat kan niet…we moeten het afmaken’, zei hij, ‘Samen’.

Ik weet wat ik niét wil, sprak ik een dag later vrolijk in het bos.
Ik begon te tellen. Ik kwam handen te kort.
Manier van voorbereiden, manier van soep maken, manier van werken, manier van verkoop, manier van inkopen, manier van dag en nacht soep maken, manier van rusten; ons hele manier van doen moest op de schop.
In de tegenovergestelde richting.
Ik hou van het idee dat mijn blauwe auto eigenlijk rood is.
Hoe kon ik zo stom zijn om een verse runderbouillon en goulashsoep van beide minstens 50 liter te maken? En dan nog de tomaten- en de aardappelsoep.
Mijn kleren stinken nog naar de gebraden botten op houtvuur..ik wil geen soep van vers vlees meer maken, hooguit een beetje spek.

Ik ben een gelukkig mens, ik weet wat ik wil.

Inkopen doen

Mijn groenteboer

NNF is dé plek om je zinnen te prikkelen, ideeën op te doen en mensen te ontmoeten.

Gisteren bracht ik de groenteboer een flinke lijst met kruiden en groenten.
Die heb ik nodig voor het NNF festival in de runderbouillon, tomaten- en aardappelsoep. Dag en nacht soep, 250 personen, vier dagen soepcatering uit het soepkanon. Het is nog niet de première.

Zijn zoon bekeek mijn lijst.
Geen probleem, behalve de peterseliewortel. Peterseliewortel ?
Peterseliewortel, (zeker weten!) knikte ik.
Even mijn vader roepen, antwoordde zijn zoon.
Daar kwam de groenteboer.
Ga je bouillon maken?
Hij zag mijn lijst. We lachten, keken elkaar aan en zwegen.
Pas later pakte hij de lijst erbij.
Ik hou van die man. (alleen jammer dat hij niet van biologische groenten houdt)
Een tijd geleden liet hij me een foto zien van zijn groentezaak in de jaren zeventig (een familiebedrijf), ik herkende hem niet. We praten graag over de eetcultuur die veranderd, over mensen die steeds minder ambachtelijk eten en hoe weinig groenten men per persoon eet. Ik hoor hem graag vertellen over ‘vrouwen die domme groentevragen stellen’. En hij vindt het leuk om mijn kennis van groenten te testen. Hij praat over Spaanse boerenkool, tomaten, zuurkool en waar je in de omtrek nog wilde maggiplant kan vinden en of ik dat weet.
Ik leen soms een groot vergiet van hem.
En ik weet dat hij een speciaal soeppannetje heeft.
Raad wat in de zaak het best verkocht wordt? vroeg hij me twee jaar geleden.
We kenden elkaar nog niet echt.
Soep!
Hij kon me niet gelukkiger maken.
En als ik iets koop wat niet gangbaar is, dan vraagt hij waarvoor ik het gebruik.
Peterseliewortel komt uit Duitsland.
– klopt, antwoordde ik, het recept komt ook uit een Duits kookboek!
Voor peterseliewortel is het de tijd nog niet, komt pas in de herfst. Ik zal kijken wat ik voor je kan doen. Een kilo wil je?
Als ik naar buiten kijk voelt het aan als herfst. Ik heb goeie hoop.

(p/s mijn groenteboer heeft geen website)
Groenteboer Barendse
Rijnstraat 123
1079 HB AMSTERDAM
NEDERLAND
telefoon: 020-6444498

In de soep

Grafitti van soep bij mij om de hoek

We hebben elkaar in Duitsland ontmoet. Hij werkte in de bouw en ik speelde toneel bij ‘de Appel’.
‘ Jij doet wat je wil doen, ik niet ’ zei hij vaak.
Later veranderde dat in ‘ jij hebt tenminste een vak geleerd ’.
– je moet doen wat je leuk vindt, wat je hart wil, ga in de soep of iets anders…
Soep was een hoog idee!
– en waarom gaan we niet samen in de soep?
En waarom daarna nog zoveel twijfel?
Uren recepten vergeleken en gepraat over soep, heerlijke soep gegeten en gedroomd over hoe het zou worden. Met weinig mensen bespraken we onze plannen, soep was een woord..eigenlijk was het geheim. Hihi.. ja..niemand mocht weten wat we aan het doen waren. Het idee zou wel eens gestolen kunnen worden.
(Sanne Roemen heeft daar een prachtig artikel over geschreven!)
Er was ook een periode dat ik opeens vond dat hij alleen de soep moest gaan doen. Niet met mij maar met iemand die beter soep kon maken. Spelen, dat was toch mijn oorspronkelijke plan, tenslotte was de soep van hem. Deze fase duurde gelukkig niet lang, ik kon de soep niet loslaten.

Tot het moment komt dat je mensen leert kennen (Marcel Ott, Nils Roemen, Sanne Roemen, Naamlooz, Daan Kortenbach, Erno Hannink) die je helpen bij het waarmaken van je droom; zodat je ziet dat alles klopt en zelfs mooier is dan je droom.

En dan krijg je -zoals vorige week- grote ruzie!
Weg samen soep, geen weblog, niet samen verhuizen, alle soepcontacten..
Daar stond ik dan in het huis van mijn vriendin soepjes voor haar te maken, tomatensoep, aardappelsoep en gulaschesoep. Hoe treurig! We miste allebei de soep. Dit was geen goed plan.

We gaan samen met de soep naar het Natural Networking Festival!
Dat is een véél beter plan want daar worden we allebei gelukkig van.