Tagarchief: veldkeuken

Koffietafel vier

Vandaag vertelde ik aan de koffietafel dat de dollar aan het vallen is.

– ‘Och des te beter voor onze euro’

Ik opperde: ‘en Duitsland en..’

– *schouder ophalen / hoi hoi*

Ik verlang opeens sterk naar de veldkeuken.

Bron / lees meer: video.google.com

Advertenties

Koffietafel twee

KoffietafelIk loop ’s ochtends om 07:10 uur door de gangen. Ik maak me op om naar de koffietafel te gaan. Goeiemorgen! Als ik dan eenmaal aan de koffietafel zit en mijn jas heb opgehangen, schort aangedaan, kopje gepakt, koffie ingeschonken, de koffiecreamer…We kijken allemaal naar het detail. De een naar zijn lepeltje, de ander naar de tafel, de een wrijft in zijn handen of kijkt langs zijn handen, begint een tekst op een verpakking te lezen. Er wordt heel aandachtig koffie gedronken. Als ik naar buiten kijk, kijken anderen soms met me mee naar buiten. Of we kijken elkaar even aan. Af en toe praten we wat. Hun plat Maastrichts. Ik versta geen Maastrichts. Schoonmaken kan ik goed. Ben jammer genoeg nog niet -écht- snel. Komt wel zeggen ze, als het eenmaal in mijn systeem zit…We lachen elke ochtend, dat zeker. Ben blij met mijn baan. Ik heb verantwoording en ik kan geconcentreerd werken. Toch, in de pauze, sta ik liever in de keuken. ”Is het in de keuken leuker?” Vroeg ze me lachend, toen ze me daar aantrof. Ik was blij met deze vraag :) Ik zou een verdomd goeie butler kunnen zijn…Stond in de keuken met de kok te praten over onze veldkeuken. Over soep, Frankrijk, NNF. In de oorlog in Bosnië had hij voor honderden soldaten gekookt, ook uit een veldkeuken. Hij weet er alles van. ”Kun je niet gauw een keer langs komen om te praten?” Vroeg ik. ”Ik moet terug naar de koffietafel..” Wij lachen. Hij komt langs.

Maar waarom zeg ik dit..?

del.icio.us soepparty

Ken je del.icio.us? Ohh heel tof.

Toen ik laatst in München een hotel zocht ben ik naar de bookmark del.icio.us (favorieten) van iemand gegaan van wie ik vermoed dat ie verstand heeft van hotels omdat ie vaak reist. Ja bingo. Ik heb heerlijk geslapen.
‘Als het af is ga ik een soepbookmarkhousewormingparty houden’
mailde ik mijn vriendin in Augustus. Wat een klus was het om de soep te sorteren, bekijken, bewerken of weggooien. Ik heb nog nooit een feest gegeven.
Hier geef ik onze soepparty.

Soep te koop

‘Dus we stoppen met de soep?’ Ik keek hem (gisterenavond) aan, hij knikte.
‘Oke hand erop.’ Ik stak mijn hand uit. Kneep in zijn hand en we glimlachten.
‘Het geeft niet mijn lief, we komen er wel uit.’ ..en veel dingen meer dacht ik tijdens deze handdruk.

Daarna sprong ik op mijn fiets. Windstil was het in mijn hoofd. Was ik verdrietig? Nee. Verbaast wel, van de snelle beslissing. ‘Doet het niet ergens in je lijf pijn?’ Vroeg ik mezelf op de fiets af. Jawel, het is de pijn van afscheid nemen zoals je afscheid neemt van een dierbare. Ik voel die pijn ook als ik mijn matras bij het grofvuil zet of die stoel weggeef of de schoenen moet weggooien…Dag lief matras, dag stoel, dag schoenen zwaai ik dan, bedankt voor al die mooie uren..sentiment heet dat, overdreven gevoeligheid.

Wat doe je als je niet weet waar je het geld vandaan moet halen voor je plannen. Wat doe je als je maar geld in je plannen blijft stoppen en aan het eind van de streep niets overhoudt… Dan verkoop je de hele boel en dan ga je iets anders doen.

Een week geleden klaagde ik tegen mijn vriendin.
Want een dag eerder stond ik in een dik synthetisch poppenpak onder warme lampen voor een camera van een groot castingburo auditie te doen.
‘Wat doe je?’ Vroeg de mevrouw van de casting.
Ik begon met het opnoemen van wat ik allemaal gedaan had, waar ik gewerkt had en aan het eind vertelde ik..en nu doe ik de soep. Ze hoorde het niet eens, maar ik wel. In de tram terug naar huis realiseerde ik me wat dat betekende. Zou dat betekenen dat ik nu geen actrice meer was en dat ik nu een soepboer was? Daarover maakte ik me zorgen en in mijn achterhoofd hoorde ik een stem die de mijne niet was, die zei: als je je niet ontwikkeld in je vak dan kun je je ook geen actrice noemen. Daarover deed ik mijn beklag en mijn vriendin zei: ‘Je kan toch niet iets niet zijn? Je kan toch nu opeens géén actrice meer zijn?’
Ik ben een soepboer.
Ik ben een actrice.
Ik ben alles en niets. Ik ben boven en onder, ik ben links en rechts, ik ben zowel hier als daar. Dat is een raar gevoel maar niet verdrietig. Vannacht droomde ik van de soep. We zwommen in het water van de Oude Haven. De soepketel dreef. Ik had groenten in mijn armen en bij het zwemmen klotste het water in mijn gezicht. We waren soep aan het verkopen, er waren geen mensen. Ik schreeuwde over het water tegen Andreas: ‘We moeten harder zingen Andreas, we moeten harder zingen!’

Oohlala

Verse zelfgemaakte soep eten in Frankrijk.
Eerste keer soep maken in de veldkeuken. Het was fantastisch!
Foto’s

Soepkanon

Soepkanon

Foto Sanne Roemen

De piepers van Sanne Roemen in het soepkanon.

’s nachts soep maken in de regen is leuk!

Meer feestfoto’s van het soepkanon in Frankrijk

Dag twee Weblog

Wat is de kern van jullie soepkeuken?

– samen delen.

Weet je het zoals je het weet wanneer je voet de grond raakt? (Hij stampte met zijn voet op de grond) Zo niet dan weet je het niet echt.

– ik kan een bedrijf starten als baas, 20 mensen aannemen, hun zo weinig mogelijk betalen en zo lang mogelijk laten werken voor het minimumloon. Dat gebeurt tegenwoordig vaak. Dat is het gevolg van de marktwerking. Het perst het leven uit het leven. De marktwerking maakt van mensen machines, pionnen die worden verplaatst door de mensen die de macht hebben. Het gebeurt over de hele wereld. De mensen zien het, maar het gebeurt zo snel en subtiel dat het niet tot ze doordringt: waarom verdien ik minder per uur, werk ik langer dan 10 jaar geleden? Waarom neemt mijn levensstandaard af, terwijl dat van het land als geheel kennelijk stijgt? Dus wat kan ik doen? Heb jij misschien een idee…

Nou nee ik niet!

– ik kan een nieuw bedrijf bijvoorbeeld beginnen als een coöperatie. Stel ik neem 20 mensen aan, dus met mij 21 mensen in totaal en ik deel het geld wat ik verdien. Niemand krijgt meer dan de anderen. Ieder werkt even hard. Ik probeer het aantal uren dat ik werk tot het minimum te beperken en probeer iedereen het maximum te betalen voor wat hij of zij doet. Dat is de formule voor de Nieuwe Tijd. Wanneer je op deze manier begint te werken, begrijp je wat er bedoeld wordt met synthese; op die manier vorm je een groep. De energie van Waterman werkt alleen door middel van synthese – door groepen. Ze heeft geen individuele toepassing. Het hele idee van geld verdienen en rijk worden, moet worden herzien. Als je het op de manier van Waterman doet, word je niet geweldig rijk of je wordt allemaal rijk.

Mijn moeder

Mijn moeder kon vroeger goed soep maken. Ze kon dat zo goed dat mijn vader op een dag verzuchte: waarom gaan we geen soeprestaurant beginnen; we gooien de staldeuren open en zetten lange tafels en banken neer met een grote ketel…Dat hebben ze nooit gedaan. Maar ik wel.

Een paar dagen nadat ik terug was belde ik mijn moeder op. Mijn vriend en ik hebben -voor het eerst- op een privé feest in Frankrijk voor honderd man, twee dagen, 24uur lang, soep gemaakt in het soepkanon. Drie ketels. Tomatensoep. Aardappelsoep. En veganistische groentebouillon. Met kaas, brood en kruiden. Op vrijdag 05:00uur was de soep klaar en zondag 22:30uur zijn we gestopt omdat we de volgende dag weer terug in Nederland moesten zijn. Mijn hemel.. het was een geweldig succes en dat ging ik nu mijn moeder vertellen.

”Hoiii schát!!!” Haar stem sloeg over.

Ik vertelde het hele verhaal. Dat het soepkanon grote en van het hout waanzinnig en de kruiden ja vooral die glimmende koppen 04:30 bij ochtendgloren het meest mooie slapen en hop op natuur regen maakt geen flikker jazeker ook en ook en ook jaaaaaaaa!!!

Mijn moeder blij! Ik blij! Want er was iets gelukt in mijn leven. Vanaf nu zou het anders zijn, alles zou anders zijn.

Ik voel het.

Ik loop als een dame die soep kan maken.

Mijn moeder kan geen soep meer maken zoals vroeger. Soms mis ik dat.

Dag een Weblog

Waarom wil je een blog schrijven?

– voor de soep.

Vindt je soep het leukst?

– ja nu wel.

En wat vindt je dan zo leuk aan de soep?

– ik heb een soepkanon, een veldkeuken waarmee ik 800 mensen kan voeden.

Zo dat is veel! Dat kan druk worden!

– ja dat kan druk worden.

Vindt je dat dan zo leuk? Drukte?

– wél als de mensen een kop soep eten van een eerlijke boer die goed is voor zijn dieren en zonlicht en kruiden en..O ja en het liefst ”gratis”! Ik laat het al dan niet sturen van een rekening graag aan jou over, omdat ik vind dat jij degene bent die
bepaalt of ik “van waarde” ben geweest. Weet je, ik zou het liefste…ik zou het liefst aan de onthulling van het geldspoor meedoen. (zie: Neale Donald Walsch, een nieuw gesprek met God, blz 182-183) citaat: zo´n systeem zou eenvoudiger en zeer overzichtelijk zijn…Wij leven op dit moment een interactief sociaal systeem dat gebaseerd is op profiteren van anderen, de zaak afromen, het meeste eruit halen en de overleving van de sterkste…ik zeg je dit, niets roept sneller eerlijkheid op dan zichtbaarheid. Zichtbaarheid is gewoon een ander woord voor waarheid…

Zo! Dat is nogal wat. Hoe denk je dat dan te gaan doen?

– geen idee ..heb jij misschien een idee…

Nou nee ik niet!

– wat heb ik dan aan jou?